แม้เราจะไม่พบกัน
Am C Am
ไกลสุดไกลแสนไกล...........แต่ใจไม่ไกลหัวใจ
Dm F E Am
คือเกลียวสัมพันธ์มั่นไว้......คือไยแห่งความรักกัน
F C Am
สายลมพัดโยนหญ้าไหว.....ที่ริมสายธารแห่งนั้น
E Am
เหมือนใจของเราผูกพัน........แผ่นดิน
Am C Am
จึงวาดปลายปากกา............จารึกลายเส้นศิลป์
Dm F E Am
แทนอารมณ์อันโบกบิน.........เป็นดิน และ ลม น้ำ ไฟ
F C Am
คือความรักความคิดถึง........ยิ้มเธอที่ตรึงตราไว้
F E E
ผมยาวนุ่มเนียน สยาย.........ฉันรักเธอ
Am C Am
ไกลสุดไกลแสนไกล...............แต่ใจใกล้ใจใกล้เธอ
Dm Bb E Am
คงเกลียวสัมพันธ์เสมอ.........แม้เราจะไม่พบกัน
Friday, December 19, 2008
ความรัก ความเข้าใจ และสันติสุข
Credits:
ดินบ้านฉัน กับฟ้าบ้านเธอ
ดินบ้านฉัน กับฟ้าบ้านเธอ:
สัจจะแห่งความยุ่งเหยิง
โดย เพียงดิน 05/06/2004
เมื่อแรงแดดแผดเผาผืนน้ำเดือด
ดังความเกลียดตะวันปันสู่หล้า
มวลไพรพฤษ์สะอึกไห้ไหม้กายา
ดังพาราจักแล้งแสลงเมือง
อีกมุมหนึ่งรถราหนาขวักไขว่
ส่งมลพิษลอยไกลไหลรินเนื่อง
ฉีกโอโซนแหว่งดับรับแดดเคือง
ประตูเมืองเปิดหราท้าพวยภัย
อีกมุมเมืองเนืองนองนทีท่วม
ฟ้ามืดครึ้มคะนองร่วมดังสาปไหม้
ส่งเสียงเปรี้ยงแปลบปลาบวาบจิกใจ
นทีพุ่งนองใส่ดังวัวชน
จะมองมุมสุมไหนให้วิตก
เพราะต่างใจต่างอกตาหมกหม่น
จะมองหาใครเห็นเจนเกมกล
ว่าทุกสิ่งเวียนวนปนกันไป
จะโทษแดดโทษฝนโทษคนบาป
จะโทษน้ำนองสาปว่าโจนใส่
หากหัดตรองมองความรวมปัจจัย
จักเห็นสิ่งเป็นไปในหลากราว
แดดที่เผาน้ำไปเป็นไอเมฆ
เพราะคนเสกเผาเพลินแนวเนินเขา
นทีท่วมนาแล้งแฝงเรื่องราว
หากมองดาวจักเห็นเป็นเพื่อนดิน
มองหาเถิดหนทางถางสันติ
เพราะทิฎฐิบังตาจักพาสิ้น
อันปัญหาคาใจใครไม่ชิน
ลองเปิดอกตรองจินต์จักยินธรรม
กษัตริย์ไทยในสายตาต่างชาติ
จะปิดปากลากใจให้คิดเชื่อ
เอาว่านเครือคนรอบมาตอบช่วย
จะปั้นน้ำยำใส่สีไหลรวย
ภาพมิช่วยสร้างค่าเกินกว่ากรรม
คนต่างบ้านร้านเมืองเฟื่องวิถี
ปัญญามีเขามองถ่องแท้ถาม
เขาย่อมคิดคำตอบตามกรอบความ
พยายามอย่างไรคงไม่เพี้ยน
จึงหวังว่าฟ้าใสไม่มัวหม่น
เปรียบดังคนใจใสไม่คลื่นเหียน
มองเห็นค่าดินด้วยช่วยธรรมเวียน
ดินฟ้าเพียงคู่สร้างเป็นทางธรรม
Here's another piece of foreign views on the Thai King.
Opinion
Bhumibol, Thailand's remarkable king
The 81-year-old built up, and now wields, considerable power over his country.
By W. Scott Thompson December 11, 2008
http://www.latimes.com/news/opinion/commentary/la-oe-thompson11-2008dec11,0,7501175.story
Awise Western diplomat, commenting on how much Thailand has changed, expressed the common view of the current crisis that this was one that the revered king, Bhumibol Adulyadej, could not sort out -- as he has done so well in all the political crises of his 62-year reign. After all, thousands of anti-government protesters managed to shut down two airports for days, stranding 300,000 tourists, and the Constitutional Court dissolved the ruling party and banned Prime Minister Somchai Wongsawat from politics for five years. Furthermore, although Somchai's brother-in-law and the king's nemesis, former Prime Minister Thaksin Shinawatra, is in exile, he remains popular in rural areas, still has billions of dollars and many more in-laws to stand in for him in Thailand.
Thailand is like few other places. Since 1932, a constitutional monarch has reigned with few defined powers. But the current king has risen almost to the "absolute" authority status of his grandfathers. The politics since Bhumibol became king in 1946 has been Western-style constitutions with elections alternating with coups (18 and counting) at regular intervals. Some of the military leaders have been inspired; most have been tiresome and backward looking. The Thai say "mai pen rai" (let it be) whenever the soldiers march.
However, there is also a view that differs from the diplomat's: th
at the king is in fact -- just after celebrating his 81st birthday in a hospital -- savoring a very special and long-crafted victory. If so, in addition to being the longest-serving monarch in the world and the richest monarch in the world, he might be a king who not only reigns but rules. He's a gentle man in appearance, but this crafty politician ascended to his current position through Tammany Hall-style deals throughout the kingdom.
Bhumibol came to the throne inauspiciously enough, when his brother was mysteriously killed in 1946. The military junta that actually controlled the country kept young Bhumibol in his place. "When I opened my mouth, they [the generals] would say, 'Your Majesty, you don't know anything,' " Bhumibol once recalled. "So I shut my mouth. I know things, but I shut my mouth." In 1957, the junta leaders were outgunned by a new regime that sought to use the king to promote its own popularity. He outmaneuvered them and has step by step moved ever upward in popular esteem.
In 1973, I asked Prince Birabhongse Kasemsri, later Thailand's ambassador in Washington and after that the king's senior assistant, why the king with his emergent strength didn't depose the comical and corrupt figures running the country. He said the kingdom must save the king for when there was no one else to save it.
That day came sooner than expected, when, later that year, students back from Europe and from Bangkok's growing universities, filled with new ideas, demanded democracy. In a style that has become all too apparent, Bhumibol waited until the ruling trio and the thousands of students were at equipoise, and then sent the trio into exile.
During the 1980s, the king's power was near absolute. Washington in the age of Jimmy Carter was demanding democracy throughout the Third World, so the palace permitted a pliant general, Prem Tinsulanonda, to rule in the king's name, but no one in the know had any doubts about who was calling the shots. And meantime, the economy was also shooting through the roof. It was too great a combination for anyone to dare or wish to stop it.
In 1992, another general misfired and attempted to put down an uprising of students and democracy promoters. After enough carnage, in much the same pattern of 1973, the king waited -- and then summoned the prime minister and leader of the protesters to a televised meeting. The world saw both of them literally crawling on the palace floor up to the throne to receive his (democratic -- or monarcratic) dispensation. Thailand then had a quiet decade, even surviving the seismic challenge of the 1997 economic collapse.
Then, in 2001, came the biggest challenge ever to Bhumibol. Thaksin Shinawatra found a formula for enchanting the rural vote while ignoring the self-styled democrats in Bangkok and pulled off an electoral landslide to become prime minister. With so much strength and a fortune amassed largely from a government-granted cellphone concession, Thaksin made the mistake of wondering why the old man, now moved to his seaside palace in the south, should be permitted such sway. He didn't move openly against the king, but in a thousand ways tried to cut him down to size.
But it wasn't the king who was cut down to size. In 2006, with a nod from the palace, the army sent Thaksin packing. The new government, though, was lazy, and the rest is history: two years of uncertainty, protests in the streets, the economy nose-diving and finally the People's Alliance for Democracy blockading the airports. The alliance's rise and Somchai's ouster wouldn't have happened without a tacit palace blessing, while factions in the army awaited further palace encouragement.
Meantime, the British have frozen Thaksin's assets in Britain and revoked his visa. So Thaksin's other asset -- his rural popularity -- can only decline while the king waits to see what Thaksin will try next.
But this time, does the king need a magic wand? For he has worked his magic slowly over the last few years, letting Thaksin become his own worst enemy, overreaching and doing the unthinkable -- undermining the throne. Thaksin has become like the late shah of Iran, seeking refuge for himself, his family and his assets. No one wishing the goodwill of Thailand will dare give it, for Bhumibol -- who, according to the prophecy, may be the last of the Chakri dynasty -- has become its greatest monarch.
Thailand will soon quiet down, the economy will once again boom and visitors will throng to its temples and beaches. And, with any luck, this king will be around for a good while longer to savor his victory.
W. Scott Thompson, professor emeritus of international politics at the Fletcher School of Law and Diplomacy at Tufts University, is an expert on Southeast Asia now living in Bali and Manila.
เอาว่านเครือคนรอบมาตอบช่วย
จะปั้นน้ำยำใส่สีไหลรวย
ภาพมิช่วยสร้างค่าเกินกว่ากรรม
คนต่างบ้านร้านเมืองเฟื่องวิถี
ปัญญามีเขามองถ่องแท้ถาม
เขาย่อมคิดคำตอบตามกรอบความ
พยายามอย่างไรคงไม่เพี้ยน
จึงหวังว่าฟ้าใสไม่มัวหม่น
เปรียบดังคนใจใสไม่คลื่นเหียน
มองเห็นค่าดินด้วยช่วยธรรมเวียน
ดินฟ้าเพียงคู่สร้างเป็นทางธรรม
Here's another piece of foreign views on the Thai King.
Opinion
Bhumibol, Thailand's remarkable king
The 81-year-old built up, and now wields, considerable power over his country.
By W. Scott Thompson December 11, 2008
http://www.latimes.com/news/opinion/commentary/la-oe-thompson11-2008dec11,0,7501175.story
Awise Western diplomat, commenting on how much Thailand has changed, expressed the common view of the current crisis that this was one that the revered king, Bhumibol Adulyadej, could not sort out -- as he has done so well in all the political crises of his 62-year reign. After all, thousands of anti-government protesters managed to shut down two airports for days, stranding 300,000 tourists, and the Constitutional Court dissolved the ruling party and banned Prime Minister Somchai Wongsawat from politics for five years. Furthermore, although Somchai's brother-in-law and the king's nemesis, former Prime Minister Thaksin Shinawatra, is in exile, he remains popular in rural areas, still has billions of dollars and many more in-laws to stand in for him in Thailand.
Thailand is like few other places. Since 1932, a constitutional monarch has reigned with few defined powers. But the current king has risen almost to the "absolute" authority status of his grandfathers. The politics since Bhumibol became king in 1946 has been Western-style constitutions with elections alternating with coups (18 and counting) at regular intervals. Some of the military leaders have been inspired; most have been tiresome and backward looking. The Thai say "mai pen rai" (let it be) whenever the soldiers march.
However, there is also a view that differs from the diplomat's: th
at the king is in fact -- just after celebrating his 81st birthday in a hospital -- savoring a very special and long-crafted victory. If so, in addition to being the longest-serving monarch in the world and the richest monarch in the world, he might be a king who not only reigns but rules. He's a gentle man in appearance, but this crafty politician ascended to his current position through Tammany Hall-style deals throughout the kingdom.
Bhumibol came to the throne inauspiciously enough, when his brother was mysteriously killed in 1946. The military junta that actually controlled the country kept young Bhumibol in his place. "When I opened my mouth, they [the generals] would say, 'Your Majesty, you don't know anything,' " Bhumibol once recalled. "So I shut my mouth. I know things, but I shut my mouth." In 1957, the junta leaders were outgunned by a new regime that sought to use the king to promote its own popularity. He outmaneuvered them and has step by step moved ever upward in popular esteem.
In 1973, I asked Prince Birabhongse Kasemsri, later Thailand's ambassador in Washington and after that the king's senior assistant, why the king with his emergent strength didn't depose the comical and corrupt figures running the country. He said the kingdom must save the king for when there was no one else to save it.
That day came sooner than expected, when, later that year, students back from Europe and from Bangkok's growing universities, filled with new ideas, demanded democracy. In a style that has become all too apparent, Bhumibol waited until the ruling trio and the thousands of students were at equipoise, and then sent the trio into exile.
During the 1980s, the king's power was near absolute. Washington in the age of Jimmy Carter was demanding democracy throughout the Third World, so the palace permitted a pliant general, Prem Tinsulanonda, to rule in the king's name, but no one in the know had any doubts about who was calling the shots. And meantime, the economy was also shooting through the roof. It was too great a combination for anyone to dare or wish to stop it.
In 1992, another general misfired and attempted to put down an uprising of students and democracy promoters. After enough carnage, in much the same pattern of 1973, the king waited -- and then summoned the prime minister and leader of the protesters to a televised meeting. The world saw both of them literally crawling on the palace floor up to the throne to receive his (democratic -- or monarcratic) dispensation. Thailand then had a quiet decade, even surviving the seismic challenge of the 1997 economic collapse.
Then, in 2001, came the biggest challenge ever to Bhumibol. Thaksin Shinawatra found a formula for enchanting the rural vote while ignoring the self-styled democrats in Bangkok and pulled off an electoral landslide to become prime minister. With so much strength and a fortune amassed largely from a government-granted cellphone concession, Thaksin made the mistake of wondering why the old man, now moved to his seaside palace in the south, should be permitted such sway. He didn't move openly against the king, but in a thousand ways tried to cut him down to size.
But it wasn't the king who was cut down to size. In 2006, with a nod from the palace, the army sent Thaksin packing. The new government, though, was lazy, and the rest is history: two years of uncertainty, protests in the streets, the economy nose-diving and finally the People's Alliance for Democracy blockading the airports. The alliance's rise and Somchai's ouster wouldn't have happened without a tacit palace blessing, while factions in the army awaited further palace encouragement.
Meantime, the British have frozen Thaksin's assets in Britain and revoked his visa. So Thaksin's other asset -- his rural popularity -- can only decline while the king waits to see what Thaksin will try next.
But this time, does the king need a magic wand? For he has worked his magic slowly over the last few years, letting Thaksin become his own worst enemy, overreaching and doing the unthinkable -- undermining the throne. Thaksin has become like the late shah of Iran, seeking refuge for himself, his family and his assets. No one wishing the goodwill of Thailand will dare give it, for Bhumibol -- who, according to the prophecy, may be the last of the Chakri dynasty -- has become its greatest monarch.
Thailand will soon quiet down, the economy will once again boom and visitors will throng to its temples and beaches. And, with any luck, this king will be around for a good while longer to savor his victory.
W. Scott Thompson, professor emeritus of international politics at the Fletcher School of Law and Diplomacy at Tufts University, is an expert on Southeast Asia now living in Bali and Manila.
ประชาชิงชัยแน่วแล้วจะวาย
มันถือปืนปล้นขาดอำนาจเขื่อง
ใช้เงินเปลืองปูทางขวางนาเขา
เอาสีเหลืองเฟื่องใส่ปลายปืนเงา
ดอกไม้เอาจัดมอบแสร้งขอบใจ
มันเหยียบรัฐธรรมนูญจนสูญค่า
ยกมาตราตีความง่ามตีนไหว
สร้างคนเถื่อนเกลื่อนศาลงานกลไก
สีฟ้าใส่ปนเหลืองเฟื่องพลัง
ยกพวกเหลืองลามปามสยามแย่
คอยรังแกกวนเมืองด้วยเหลืองขลัง
มันปล้นยึดอึดหยาบทำบาปพัง
ตำรวจยังหงออยู่ไม่สู้ฟ้า
อันทหารปานกล้าแต่หน้าหงอย
เพราะต้องคอยรับเสียงไม่เสี่ยงกล้า
ปล่อยคนพาลผลาญเมืองเรืองระอา
ต่างชาติพาตาใหญ่สงสัยกัน
ยึดทำเนียบเปรียบใดใครเขาเหมือน
ทหารเตือนนายกตลกไหม?
นี่ล่ะหรือทหารกล้าประชาไทย
ด้วยเหตุใดด่างพร้อยด้อยราคา
เขาว่าฟ้าสีเหลืองเคยเฟื่องสวย
สีฟ้าช่วยชูงามสยามค่า
แต่บัดนี้เหลืองง่อยฟ้าร่อยรา
เพราะประชาสาปแช่งแปร่งคอดัง
ปิดเส้นทางอย่างไรไม่เห็นผล
สัปดนปิดแดนโลกแล่นหลั่ง
สนามบินสิ้นค่าราคาพัง
เอาพลังเหลืองใส่ไล่ฆ่ายิง
เหลืองกับฟ้าค่าใดใครถือหาง
ฝุ่นควันจางถามใจไม่หลงหยิ่ง
แน่ใจหรือถือชั่วไม่กลัวจริง
ประชาชิงชัยแน่วแล้วจะวาย
เราได้รู้ได้เห็นภาพจิ๊กซอว์ชัดเจนขึ้นแล้วครับ คุณหมอ
จุดสำคัญ ๆ
ของประวัติศาสตร์ไทย มันโผล่ขึ้นมาเหนือหนองน้ำเน่า
ทีมีบทละครวนเวียนมาแสดงโฉม
หากประชาชนต้องการสระน้ำใหม่ ไม่เอาหนองแล้ว อะไรจะเกิดขึ้น?
ผมไม่อาฆาตมาดร้ายใครผู้ใดทั้งสิ้น แต่กำลังถอยตัวเองออกมามอง...
หากเกิดอะไรที่เลวร้าย ไม่ว่ากับฝ่ายใด ในฐานะคนไทย... ผมก็คงสุขใจไม่ได้อยู่ดี
แต่จะช่วยอะไรได้ล่ะ เพราะคนไทยเรา ทำตัวเราเองแทบทั้งนั้น
ปากพ่นคำซ้ำหูกูรักชาติ
Credits: http://imaginatorium.org/books/words.gif
ปากพ่นคำซ้ำหูกูรักชาติ
ด่าเขากราดกรอกคำย้ำหยาบหลาย
จนลูกเล็กเด็กแก่เป็นแค่ควาย
สนตะพายหมายจับไปขับใช้
เอากำลังขังขึงดึงเมืองแย่
ของดีแท้ไยถึงดึงเลวใส่
รัฐธรรมนูญสูญค่าราคาใด
ไม่ถูกใจจับเปลี่ยนเวียนวนซ้ำ
อำนาจรัฐขัดใจไร้เหตุผล
หวังเอาตนหมู่น้อยคอยกระหน่ำ
ขัดขืนบ้าป่าเถื่อนไม่เหมือนคำ
คนระยำน้ำไหลขี้ไหวลอย
เมื่อกฎหมายกลายเป็นเช่นกฎหมู่
นึกเอ็นดูดวงเมืองที่เชื่องหงอย
มองดูฟ้าน่าเศร้าดูเหงาพลอย
มองดินด้อยด้วยค่ามารพร่าไกล
สิทธิประชาหน้าด้านมาผลาญปล้น
เอาพวกตนใส่เสื้อนั่งเถือไถ
มั่วผิดต้นชนปลายหลักหายไกล
ยังจัญไรร่ายอ้างทางเป็นธรรม
ทำทุกทางขวางสิทธิริดรอนเขา
ยึดทำเนียบเหยียบพระเจ้าด้วยคำหยาม
โยนระเบิดเปิดไฟหมายให้ทราม
หวังไฟลามลุกล้นจักปล้นเมือง
มึงนึกไหมไม่นานเมืองพล่านร้าย
ความวุ่นวายเวียนวนไม่พ้นเบื้อง
สันติสุขทุกอย่างทางรุ่งเรือง
กลายแค้นเคืองคุกรุ่นด้วยฝุ่นภัย
เอาแต่โกรธโฉดเขลาเคล้าโลภหลง
มิยอมปลงปรับจิตให้คิดใหม่
ดึงเมืองต่ำขยำต่อล่อมิพอใจ
ความจัญไรลามยาวคราวเหลนเลย
ไยหนอมัวมืดบอด... จริงนะใจ...
หรือไม่รักเรือนไทยที่เอื้อนเผย
ร้อนแผ่นดินสิ้นสันติดังที่เคย
หรือเฉยเฉยเพราะชินสิ้นอายตน
สิ่งที่ทำย้ำว่าอย่ามองข้าม
คำหนึ่งลามภาพหนึ่งไหลไปหลายหน
หนึ่งระเบิดเกิดฆ่าประชาชน
อาจเป็นผลผลิตร้อยให้ลอยตาม
คิดจะทำอะไร
อย่าคิดแค่หน้าแข้งหัวเข่า
เพราะทุกอย่างที่เราทำวันนี้
มันอาจจะกลายเป็นเมล็ดพันธุ์สำหรับเรื่องดีและร้ายในอนาคได้
อย่าให้ลูกหลานมันด่าว่า พวกเราเป็นบรรพบุรุษแสนทรามกันเลย
ระวังก้าวที่ถอยหลัง::::เมื่อรถถังจากฐานกันง่าย ๆ ::::::
ระวังก้าวที่ถอยหลัง::::เมื่อรถถังจากฐานกันง่าย ๆ ::::::
เมื่อปากปืนปรามปราบกำหราบเหล่า
เสียงมัวเมาเคยอึงดังผึงดับ
เสียงคนไทยไกลตาโรงนาลับ
ยิ่งถูกจับขึงขานประจานเลว
เสียงหนึ่งเสียงชาวนามีค่าไหม
นี่หรือไรเมืองสยามนามน่าเที่ยว
คนชั้นกลางถางรอบเอากรอบเดียว
พวกถือเคียงจึงรอปืนขอทาง
ปืนจักมาปิดปากลากใจหรือ
เพราะใจคือสิทธิ์ของชนผองต่าง
ปฏิวัติเมืองไทยเสียหลายทาง
แต่ยังดีเลือดล้างไม่จำเป็น
เลือดเคยหลั่งยังจำไม่หนำหรือ
คนเคยหือหดตายหายแสนเข็ญ
กว่าจะล้างเรือนปืนเป็นความเย็น
วีรชนกระเซ็นกี่ชีพวาย
เมื่อปืนตื่นจากฝันวันเมฆก่อ
ยมฑูตอาจรอต่อความหมาย
หากรถถังจากฐานกันง่ายดาย
เหตุย่อมหาง่าย ๆ หากหมายครอง
อนิจจา... ใบประชาธิปไตยไทย....
กิ่งเคยออกเรียวใบเขียวจึงหมอง
บัดนี้กิ่งถูกตัดใบร่วงกอง
คนไทยมองอย่างไร คิดไหมเอย...?
เพียงดิน ณ อดีตมหาครแห่งสันติและเีสียงเพลง, คาบูล, อัฟกานิสถาน
เมื่อปากปืนปรามปราบกำหราบเหล่า
เสียงมัวเมาเคยอึงดังผึงดับ
เสียงคนไทยไกลตาโรงนาลับ
ยิ่งถูกจับขึงขานประจานเลว
เสียงหนึ่งเสียงชาวนามีค่าไหม
นี่หรือไรเมืองสยามนามน่าเที่ยว
คนชั้นกลางถางรอบเอากรอบเดียว
พวกถือเคียงจึงรอปืนขอทาง
ปืนจักมาปิดปากลากใจหรือ
เพราะใจคือสิทธิ์ของชนผองต่าง
ปฏิวัติเมืองไทยเสียหลายทาง
แต่ยังดีเลือดล้างไม่จำเป็น
เลือดเคยหลั่งยังจำไม่หนำหรือ
คนเคยหือหดตายหายแสนเข็ญ
กว่าจะล้างเรือนปืนเป็นความเย็น
วีรชนกระเซ็นกี่ชีพวาย
เมื่อปืนตื่นจากฝันวันเมฆก่อ
ยมฑูตอาจรอต่อความหมาย
หากรถถังจากฐานกันง่ายดาย
เหตุย่อมหาง่าย ๆ หากหมายครอง
อนิจจา... ใบประชาธิปไตยไทย....
กิ่งเคยออกเรียวใบเขียวจึงหมอง
บัดนี้กิ่งถูกตัดใบร่วงกอง
คนไทยมองอย่างไร คิดไหมเอย...?
เพียงดิน ณ อดีตมหาครแห่งสันติและเีสียงเพลง, คาบูล, อัฟกานิสถาน
Subscribe to:
Posts (Atom)